Φιλοξενούμενα βιβλία στο Παγκάκι
home

Φιλοξενούμενα βιβλία στο Παγκάκι

Workfare Reloaded: αγώνες ενάντια στην επιβολή της εργασίας ως «ωφέλειας»
ΣΚΥΑ
Τα προγράμματα ενοικιαζόμενης κοινωφελούς εργασίας (ΚΟΧ) και οι επιταγές εισόδου στην αγορά (voucher) αποτελούν συγκεκριμένες εφαρμογές της πολιτικής του workfare, της επιβολής δηλαδή καταναγκαστικής εργασίας χωρίς εργασιακά δικαιώματα προς τον ραγδαία αυξανόμενο αριθμό των ανέργων στην θέση του επιδόματος ανεργίας από τον ΟΑΕΔ, που οι επιβαλλόμενες νεοφιλελεύθερες πολιτικές έχουν βαφτίσει «ωφέλεια». Με σκοπό να συμβάλλουμε στην συζήτηση που έχει ανοίξει πάνω στην πολιτική της «ανταποδοτικής πρόνοιας» (workfare), στη νέα αυτή μπροσούρα πάνω στο θέμα, επιχειρούμε να αναλύσουμε σημείο προς σημείο τόσο τις μεταβολές των τελευταίων δυο χρόνων στο θεσμικό πλαίσιο εφαρμογής των προγραμμάτων αυτών από το ελληνικό κράτος, όσο και τα αιτήματα, τις διεκδικήσεις και τους αγώνες που έχουν ξεσπάσει από τους ίδιους τους εργαζόμενους/ες στα κοινωφελή προγράμματα -αγώνες που έχουν καταφέρει να γράψουν την ιστορία αυτής της νέας μορφής εργασιακής ρύθμισης και απορρύθμισης ως πεδίο ανάπτυξης ταξικών ανταγωνισμών.
Αναρχικοί και κομμουνιστές στο κίνημα των συμβουλίων στο Τορίνο
Pier-Carlo Masini
Τον Σεπτέμβριο του 1920, ένα κύμα απεργιών σάρωσε ολόκληρη την Ιταλία. Οι εργάτες κατέλαβαν τα εργοστάσια και δημιούργησαν συμβούλια για την διεύθυνσή τους, φθάνοντας στα πρόθυρα της κατάληψης της εξουσίας. Ήταν η κορύφωση 2 χρόνων έντονης ταξικής πάλης που θα καθόριζε την πορεία της ιταλικής πολιτικής τα επόμενα 30 χρόνια. Στο Τορίνο, το Κίνημα των Συμβουλίων βρήκε την πλέον συνεκτική θεωρητική και πρακτική του έκφραση, βρισκόμενο στην πλέον προωθημένη επιθετική του φάση. Τα αφεντικά των εργοστασίων ήταν ανίσχυρα να το εμποδίσουν, το κράτος παράλυτο μπροστά στην ορμή του. Το τέλος του "Παλαιού Κόσμου", τουλάχιστον στην Ιταλία, φαινόταν να πλησιάζει. Όμως το Κίνημα θα προδοθεί από την ελεγχόμενη από το Σοσιαλιστικό Κόμμα συνδικαλιστική ηγεσία, η οποία θα έρθει σε συμφωνία με τους βιομηχάνους. Το Κίνημα θα διαλυθεί και η Τάξη θα βασιλεύσει για μια ακόμη φορά. Ο δρόμος για τον φασισμό είχε ανοίξει...
Αναρχισμός και Συνδικαλισμός
Ερρίκο Μαλατέστα
Έτσι υποστηρίζοντας ότι το συνδικάτο είναι, γενικά από τη φύση του ρεφορμιστικό, ο Μαλατέστα φτάνει στο συμπέρασμα ότι είναι και ενδογενώς μη επαναστατικό, γι' αυτό ακόμη και αν του προστίθεται το παντελώς άχρηστο επίθετο επαναστατικός, ο συνδικαλισμός είναι, κι έτσι θα είναι πάντοτε, ένα νομιμόφρον κίνημα, που σκοπεύει, πάνω απ' όλα, στην οικονομική βελτίωση των μελών του. Δεν μπορούμε ως εκ τούτου να πιστεύουμε στις ανατρεπτικές δυνατότητες του εργατικού κινήματος, του οποίου το συνδικάτο αποτελεί τη φυσική βάση. . . Συμπερασματικά, η κριτική του Μαλατέστα στον επαναστατικό συνδικαλισμό - αλλά και στον αναρχοσυνδικαλισμό, εφόσον αμφότεροι θέλουν να αποδίδουν ανατρεπτικές δυνατότητες στο εργατικό κίνημα - προέρχεται από την άρνηση εκ μέρους του της ταξικής πάλης έτσι όπως την εννοεί η μαρξιστική θεωρία, αυτή η έννοια είναι, πράγματι, μεταφυσική, αφού δεν ανταποκρίνεται στην απτή πραγματικότητα, στην οποία, αντιθέτως, υπάρχει μια πολλαπλότητα συμφερόντων στο εσωτερικό των ίδιων των λαϊκών μαζών". (Giampietro "Nico" Berti, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Από την άγρια απεργία στη γενικευμένη αυτοδιεύθυνση
Ratgeb
Οι σελίδες που ακολουθούν, απευθύνονται στους επαναστάτες εργάτες και σε κανέναν άλλον. Στους εργάτες, γιατί εκτός απ' τους εργαζόμενους που συμμετέχουν άμεσα στο προτσέσσο παραγωγής, κανείς άλλος δεν έχει τη δύναμη να δώσει ένα αποφασιστικό χτύπημα στον εμπορευματικό ιμπεριαλισμό. Στους επαναστάτες εργάτες, γιατί αυτοί που παραμένουν ενταγμένοι στα κόμματα, τα συνδικάτα, τις μικροοργανώσεις, δεν κάνουν άλλο παρά να δουλεύουν, σαν ελεεινοί σκλάβοι, για το δυνάμωμα του κυρίαρχου συστήματος και της μιζέριας του. [...](από το κείμενο του βιβλίου)
Από την άμπωτη στην παλίρροια και πάλι πίσω – 3 συζητήσεις για τον απεργιακό αγώνα των εργαζομένων στα πανεπιστήμια και ορισμένες κριτικές σημειώσεις για την προοπτική των ταξικών αγώνων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση
Συλλογικό
Πρόλογος Χρονολόγιο της απεργίας στο ΕΚΠΑ Εισηγήσεις εργαζομένων ΕΚΠΑ Εκδήλωση Αθήνας Αφίσα Εισηγήσεις αυτόνομων & ελευθεριακών σχημάτων Εκδήλωση Θεσσαλονίκης Αφίσα Εισηγήσεις αυτόνομων σχημάτων Συζήτηση της εκδήλωσης Εκδήλωση Πάτρας Αφίσα Εισήγηση αυτόνομου σχήματος Συζήτηση της εκδήλωσης Επίμετρο Παράρτημα
Από τον εργάτη μάζα στον κοινωνικό εργάτη
Pier-Carlo Masini
Μια συνέντευξη του Αντόνιο Νέγκρι που δόθηκε λίγες μέρες πριν μπει φυλακή, το 1979. Μια συνέντευξη που περιγράφει τη γέννηση και την ανάπτυξη του ιταλικού επαναστατικού κινήματος από τις απαρχές του, την πάλη ενάντια στον Τολιατισμό και την Ουγγρική αφύπνιση του 1956 μέχρι την έκρηξη του κοινωνικού εργάτη στο κίνημα του 1977, περνώντας από τον «εργατικό» Μάη της Ιταλίας, που σφραγίστηκε με τους αγώνες της ΦΙΑΤ. Παράλληλα, μια έκθεση της διανοητικής και θεωρητικής πορείας από την «ανακάλυψη» του εργατισμού, την επισήμανση του αποφασιστικού ρόλου της εργατικής τάξης μέσα στην ίδια την καπιταλιστική συσσώρευση, το ρόλο του εργάτη-μάζα στο σύγχρονο ταιηλοροποιημένο εργοστάσιο, μέχρι τη διεύρυνση του εργοστασίου σ' όλη την κοινωνία, τη γέννηση του κοινωνικού εργάτη. Και βέβαια, μια πρωτότυπη οπτική για τον μαρξισμό στις μέρες μας -ο μαρξισμός απελευθερωμένος από κάθε τι το μηχανιστικό και αντικειμενίστικο, ο μαρξισμός ως θεωρία του υποκειμένου, της εργατικής τάξης, κι όχι πια ως θεωρία «αντικειμενικών» διαδικασιών. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)
Απεργία. Αυθορμητισμός των μαζών
Franz Mehrig and Roza Luxembourg
Το κίνημα του Μάη του 1968 κι η κληρονομιά του είχε την αξία ότι προκάλεσε διαφωνία σχετικά με το πρόβλημα της επαναστατικής οργάνωσης. Μολαταύτα, ο αγώνας διεξάγεται μέσα σε μεγάλη σύγχυση, καθώς 40 χρόνια σταλινικής ιδεολογίας και πρακτικής θόλωσαν σιγά-σιγά την έννοια του μπολσεβίκικου σχεδίου. Η κριτική του λενινισμού απ' το αντί-εξουσιαστικό κίνημα στηρίζεται στην παράδοση της διαμάχης ανάμεσα στον αυθορμητισμό και την οργάνωση. [...](Frederic Bon, από τον πρόλογο)
Η απεργία της Σερίφου
Κωνσταντίνος Σπέρας
"Η μπροσούρα που έγραψε ο Σπέρας στη φυλακή για την απεργία και τα φονικά γεγονότα της Σερίφου είναι ίσως το σημαντικότερο ντοκουμέντο για την πραγματική ιστορία του εργατικού κινήματος"."Έχοντας την πλειοψηφία στους τσιγαράδες και στους καπνεργάτες, ο Σπέρας, ο Κουχτσόγλου κι ο Φανουράκης υποστηρίζουν στο 1ο και 2ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ την αυτόνομη πάλη των εργαζομένων και καταφέρονται ενάντια στο συγκεντρωτικό σύστημα μιας εργατικής ηγεσίας που θα καναλιζάρει την πρωτοβουλία της εργατιάς.""Το δεύτερο συνέδριο της ΓΣΕΕ έγινε στην Αθήνα το Σεπτέμβριο του 1920. Δεν υπήρχαν παρά δύο τάσεις που συγκρούστηκαν σ' αυτό. Η μεγάλη πλειοψηφία από μέλη και οπαδούς του ΚΚΕ και η μικρή αναρχοσυνδικαλιστική ομάδα του Κ. Σπέρα. Αυτό το συνέδριο αναγνώρισε το κομμουνιστικό κόμμα σαν τον μοναδικό πολιτικό εκπρόσωπο της εργατικής τάξης [...]
Η φυλή των τυφλοπόντικων
Sergio Bologna
Το άρθρο του Σέρτζιο Μπολόνια, «Η Φυλή των Τυφλοποντίκων» (La tribù delle talpe), δημοσιεύεται από την επιθεώρηση Primo Maggio (τχ. 8) την άνοιξη του 1977, σε μια κρίσιμη περίοδο για την περαιτέρω εξέλιξη του αυτόνομου ιταλικού (ταξικού/κοινωνικού) κινήματος: εκδίωξη του Lama (του ηγέτη της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ιταλίας η οποία ελέγχεται από το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας) από το κατειλημμένο πανεπιστήμιο της Ρώμης, πορείες φοιτητών σε όλες τις μεγάλες πόλεις, στήσιμο οδοφραγμάτων και απελευθέρωση του κέντρου της Μπολόνια, ένοπλες επιθέσεις φασιστών εναντίον διαδηλωτών, κλείσιμο των ελεύθερων ραδιοφώνων σε όλη την Ιταλία (μαζί με αυτών και του ιστορικού ραδιοφωνικού σταθμού «Αλίκη»), απαγόρευση κυκλοφορίας κινηματικών εφημερίδων και περιοδικών, δολοφονία του F. Larusso (πρώην μέλους της οργάνωσης της άκρας αριστεράς Lotta Continua) από την αστυνομία και εφαρμογή του σχεδίου της «στρατηγικής της έντασης» από το ιταλικό Κράτος και Κεφάλαιο (που θέτουν στο τραπέζι το ζήτημα της προσφυγής ή μη στον ένοπλο αγώνα).Στο πλαίσιο αυτό, ο Μπολόνια, προκειμένου να πάρει ...
Ιστορία Μιας Προλεταριακής Ζωής
Bartolomeo Vanzetti
Αυτοβιογραφία του αναρχικού Bartolomeo Vnazetti συνοδευόμενη με επίμετρο της Λίας Γυιόκα.
Μαζική Απεργία, Κόμμα, Συνδικάτα
Ρόζα Λούξεμπουργκ
Η άκαμπτη και μηχανιστική αντίληψη της γραφειοκρατίας, δέχεται την πάλη μόνο σαν αποτέλεσμα της οργάνωσης που έχει ήδη φθάσει σε ένα ορισμένο βαθμό δύναμης της. Η ζωντανή διαλεκτική εξέλιξη αντίθετα, βλέπει την οργάνωση να γεννιέται σαν προϊόν της πάλης. Είδαμε ήδη ένα θαυμάσιο παράδειγμα αυτού του φαινομένου στη Ρωσία, όπου ένα προλεταριάτο σχεδόν ανοργάνωτο άρχισε να δημιουργεί με ενάμιση χρόνο θυελλωδών επαναστατικών αγώνων ένα τεράστιο δίκτυο οργανώσεων.Η υπερεκτίμηση αλλά και η εσφαλμένη εκτίμηση του ρόλου της οργάνωσης στην ταξική πάλη του προλεταριάτου συνήθως συμπληρώνεται γενικά από μια υποεκτίμηση της μάζας των μη οργανωμένων προλεταρίων και της πολιτικής τους ωριμότητας.
Μαριάννα Η Βρωμόστομη
Νάσος Βασιλακάκης
Οι κωμικές περιπέτειες της Μαριάννας, φοιτήτριας και σερβιτόρας που έχει την τύχη και την ατυχία να δουλεύει full time εν μέσω εποχής μνημονίου σε κεντρικό εστιατόριο όπου συχνάζουν πολιτικοί, δημοσιογράφοι, και μεγαλοεπιχειρηματίες. Παρ’ ότι αποφασίζει να συγκρουστεί ανοιχτά με όλους και όλα, το αφεντικό της δεν τη διώχνει καθώς διαπιστώνει πως η αυθάδεια της μετατρέπεται σε ατραξιόν του μαγαζιού, διότι σε αρκετούς πελάτες αρέσει να βλέπουν τους άλλους να ταπεινώνονται μπροστά τους. Όμως η κατάσταση στο μαγαζί δεν αργεί να εκτροχιαστεί, καθώς αφεντικό και Μαριάννα συνειδητοποιούν όλο και πιο έντονα πως βαδίζουν με αντίπαλη φορά πάνω σε τεντωμένο σχοινί.
Μια Κόκκινη Εβδομάδα
Λουίτζι Μπαλσαμίνι
Πρόκειται για ένα πολιτικό κόμικς. Ο Μπρούνο, η Ιόλη, ο Σάντε, τρεις νέοι της Αγκόνας, εργάτες του λιμανιού, φτωχοί και επισφαλείς της πόλης. Οι ζωές τους στριμωγμένες ανάμεσα σε πλοία για ξεφόρτωμα και δίχτυα για μπάλωμα. Ο Ερρίκο Μαλατέστα, επαναστάτης από πάντα, δημόσιος κίνδυνος, γύρισε στην πόλη μετά από μακράεξορία. Κάποια στιγμή, η καθημερινότητα ανατρέπεται από τις εξελίξεις εκείνες που θα μείνουν στην μνήμη ως η "Κόκκινη Βδομάδα" του Ιούνη του 1914. Μια αντιμιλιταριστική εκδήλωση, καλεσμένη από αναρχικούς, σοσιαλιστές και ρεπουμπλικάνους καταλήγει και πάλι, μετά από πολλές σφαγές, με το μολύβι των δυνάμεων επιβολής της τάξης και τρία σώματα στο πλακόστρωτο. Η αντίδραση των "ανατρεπτικών" αυτή τη φορά είναι ακαριαία. Και αποφασισμένη. Ο λαός κατεβαίνει στους δρόμους, καταλαμβάνει τις πλατείες, διώχνει τους καραμπινιέρους και τους φρουρούς και τους εξαναγκάζει να οχυρωθούν στα στρατόπεδα. Η απεργία είναι γενική, τα τρένα σταματημένα, μαγαζιά και αποθήκες δέχονται έφοδο και τα τρόφιμα αναδιανέμονται, οι επικοινωνίες διακόπτονται από διαδηλωτές που ρίχνουν τις τηλε...
Ο Αμερικανός Εργάτης. Η ζωή στο εργοστάσιο
Paul Romano
O Paul Romano, ψευδώνυμο του Phil Sanger, εργάτης και συνδικαλιστής αυτοκινητοβιομηχανίας και μέλος της αντιπολιτευτικής τάσης Johnson-Forest (C.L.R. James - Raya Dunayevskaya) εντός του τροτσκιστικού Workers Party των ΗΠΑ, στην εργατική του μαρτυρία ο Αμερικανός Εργάτης, που εκδόθηκε το 1947 και μεταφράστηκε από τον Κορνήλιο Καστοριάδη στη γαλλική επιθεώρηση «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» (1949) και αργότερα από τον Danilo Montaldi στην ιταλική «Battaglia Comunista» (1954), αναφέρεται στην καθημερινή ζωή, στις εργατικές συμπεριφορές, στις αντιλήψεις και στους αγώνες τα πρώτα χρόνια αμέσως μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στο εργοστάσιο General Motors του Detroit. Η έκδοση του κλασικού αυτού βιβλίου από τους Κινούμενους Τόπους εντάσσεται στα πλαίσια μιας σειράς εκδόσεων με θέμα την εργατική μαρτυρία.   «Είμαι ένας νεαρός εργάτης κοντά στα τριάντα. Τα τελευταία χρόνια βρίσκομαι στην παραγωγική μηχανή της πιο εκβιομηχανισμένης χώρας του κόσμου. Τα περισσότερα χρόνια που εργάζομαι τα έχω περάσει δουλεύοντας σε βιομηχανίες μαζικής παραγωγής ανάμεσα σε εκατοντάδες ή χιλιάδε...
Το ημερολόγιο ενός εργάτη της Renault 1956-1958
Daniel Mothé
Είμαστε όλοι σύμφωνοι για γενική απεργία μαζί με κατάληψη του εργοστασίου…». Ο R. εκθέτει τις λεπτομέρειες: «Πάμε κατευθείαν και στήνουμε οδοφράγματα στις πόρτες. Παίρνουμε ομήρους τους διευθυντές κλπ…». Οι συνάδελφοί μου θέλουν να ξεκινήσουν την ίδια κιόλας μέρα. «Κάνουμε στάση εργασίας, πηγαίνουμε στα άλλα συνεργεία και όλοι οι υπόλοιποι έρχονται μαζί μας. Έτσι γίνονται αυτά τα πράγματα: τα υπόλοιπα είναι μαλακίες». Η μόνη ένσταση είναι ότι δεν είναι καθόλου σίγουρο πως θα μας ακολουθήσουν οι υπόλοιποι. […] Μαζευόμαστε, όπως αναμενόταν, στις 13:00. Ο ένας μετά τον άλλο αρχίζουν να έρχονται, κάποιοι διστάζουν, μετά από λίγο όμως παρατάνε και αυτοί την μηχανή τους. […] Τελειώνοντας την συνέλευσή μας, αποφασίζουμε να μοιράσουμε μια προκήρυξη στο εργοστάσιο, προκειμένου να καλέσουμε σε ευρεία παράσταση όλων των εργατών και σε σύσταση απεργιακών επιτροπών ανά συνεργείο. […] Συνέταξα το προσχέδιο της προκήρυξης φροντίζοντας να αντανακλά την γνώμη των συναδέλφων μου. Όταν γράφτηκε, μου είπαν ότι έκανα καλή δουλειά. Ποιος όμως θα την μοιράσει; Ποιος θα μιλήσει στην συνέλευσ...